tanah.

Tanah Felda ialah harta pusaka dan ia tertakluk kepada faraid, walaupun hakmiliknya pajakan 99 tahun. Yang disekat bukan hak mewarisi sebaliknya cara hakmilik itu didaftarkan. Seksyen 14 Akta 530 menghadkan pemegang kepada dua orang sahaja, manakala seksyen 15 melarang tanah itu dipecah bahagi. Kesannya waris tetap berhak kepada bahagian masing-masing, tetapi nama mereka tidak semuanya boleh masuk ke dalam geran. Jalan keluarnya disediakan oleh seksyen 15 Akta 98, iaitu muafakat, tebus bahagian, gadaian ke atas bahagian, jualan, ataupun tender sesama waris.

Pada pandangan syarak harta itu kekal milik pemilik sebenar dan yang dipinjam nama hanya memegangnya sebagai amanah. Pada pandangan undang-undang tanah pula, seksyen 340 Kanun Tanah Negara memberi hak milik yang tidak boleh disangkal kepada orang yang namanya terdaftar. Jurang antara dua kedudukan itulah punca masalah dan jurang itu hanya ditutup oleh bukti. Kanun Tanah Negara menyediakan jalannya sendiri melalui seksyen 344, iaitu pendaftaran dengan perkataan sebagai pemegang amanah berserta surat cara amanah yang disimpan Pendaftar. Perlu diberi amaran bahawa sekiranya tujuan pinjam nama itu untuk memintas sekatan undang-undang, urus niaganya boleh terbatal terus dan tiada dokumen persendirian yang dapat menyelamatkannya.

Sekiranya tanah itu sah berpindah kepada ayah semasa hayat nenek, ayah pemiliknya dan dia tidak zalim apabila menolak permintaan membina rumah baharu. Perlu diketahui bahawa rumah dan tanah bukan dua perkara yang berasingan di sisi undang-undang tanah, kerana seksyen 5 Kanun Tanah Negara memasukkan segala yang terpasang pada bumi ke dalam takrif tanah. Itu menguatkan lagi kedudukan ayah. Soalan yang perlu dijawab dahulu ialah bila tanah itu berpindah, kerana sekiranya nenek meninggal dunia sebelum pindah milik, tanah itu harta pusakanya dan kakak ayah memang seorang waris. Satu amaran juga diberi tentang akad, kerana hibah yang berbunyi untuk kamu seumur hidup boleh berpindah terus kepada waris penerima dan bukan kembali kepada pemberi.

Tanah yang dibuka arwah atuk tanpa geran bukan harta pusakanya, kerana seksyen 78(3) Kanun Tanah Negara menetapkan tanah kekal sebagai tanah Kerajaan sehingga hak miliknya didaftarkan. Anak yang memohon kemudian memperolehnya sebagai pemberian hak milik yang baharu daripada Pihak Berkuasa Negeri, bukan melalui pusaka. Pada pandangan syarak pula kedudukannya lebih halus, kerana menghidupkan tanah mati memang memberi pemilikan dalam mazhab Syafie, tetapi negara sudah mengawal selia perkara itu dan membuka tanah Kerajaan tanpa kebenaran pula satu kesalahan. Geran itu juga bukan tidak boleh dicabar sama sekali, kerana salah nyata semasa memohon termasuk dalam pengecualian seksyen 340(2).