anak angkat.

Satu daripada dua akta yang disebut dalam artikel ini TIDAK terpakai kepada orang Islam. Seksyen 31 Akta Pengangkatan 1952 menyatakan akta itu tidak terpakai kepada sesiapa yang menganut agama Islam, sama ada sebagai pengambil anak ataupun apabila anak itu seorang Islam. Jadi bagi keluarga Islam di Semenanjung, hanya SATU laluan wujud, iaitu pendaftaran pengangkatan de facto di bawah Akta 253. Tempoh dua tahun itu pula bukan tempoh keluarga asal boleh menuntut semula, sebaliknya SYARAT KELAYAKAN sebelum pendaftaran boleh dipohon.

Bapa ialah penjaga harta anaknya yang belum dewasa secara semula jadi, tetapi kedudukan itu datang daripada nasab. Bapa angkat tidak memperolehnya dengan sendirinya. Apabila tiada penjaga di sisi undang-undang, mahkamah yang melantik penjaga harta bagi anak itu, dan penjaga yang dilantik mahkamah terikat dengan had yang ketat termasuk larangan menjual tanpa kebenaran mahkamah.

Tidak melalui faraid, kerana pengangkatan tidak mengubah nasab. Tetapi harta masih boleh sampai kepadanya melalui tiga jalan yang sah, iaitu hibah semasa hidup, wasiat dalam had satu pertiga dan amanah. Ketiga-tiganya perlu diaturkan semasa ibu bapa angkat masih hidup.

Hanya anak yang nasabnya sabit kepada si mati mewarisi secara faraid. Anak angkat, anak asuh dan anak tak sah taraf tidak mewarisi bapa itu, walaupun dibesarkan sejak kecil dan walaupun ada sijil pengangkatan. Jalan yang sah bagi mereka ialah hibah semasa hidup ataupun wasiat dan wasiat kepada bukan waris setakat satu pertiga tidak memerlukan persetujuan waris.

Sistem pusaka Islam tidak diturunkan sekali gus. Ia menggantikan dua asas jahiliah secara berperingkat, iaitu pewarisan kerana kemampuan berperang dan pewarisan kerana perjanjian serta pengangkatan anak, sehingga tinggal pertalian yang ditetapkan Allah sahaja, iaitu nasab, perkahwinan dan wala'.